از کنارم می گذريد

رود بودم.

هر که بر کنارم نشست

دل چرکین بشست و برفت.

رها کرد

گل آلود وچرکین.

سرچشمه جای دگر بود

نو نو رسید آب زلال

روان شدم

پاک و رها.

آتش بودم.

گرم شدند

لگد مال کردند و خاموش.

زیر خاکستر ماندم

باد مدام وزید

شعله ور شدم

دمادم در پیچ و تاب.

باد بودم.

وزیدم از کنار تن خسته

برفت خستگی های مدام

از یادشان

رفتم

چون « نسیم سحرگاه بر علفزاری سبز»

خاک بودم.

آرام گرفتند در من

تا روز حشر

در دامان گرم و بی ادعا

ذره ذره پاک شدند

پاک ماندم

چون روز نخست.

منصوره