از کنارم می گذريد

خلقت بعد تو ،

همه تکرار است

و تکرار...

هنر آفرینش به نهایت رسید

 و جهان سرگشته وادی حیرت!

هیچ دیده ای از دل سنگی

نور به در آید؟!

هیچ دیده ای برکه ای

 حامل خورشید شود؟!

هیچ می دانی

ذهن گنگم

چه عذابی می کشد

 از ناتوانی درک وجودت؟

زبانم لال باد که الکن است اینچنین،

که تو نمی گنجی ،

در ذهن تار و پود بسته ای چون من.

فقط اجازه بده

نامت بر دل وجانم بماند تا ابد

که معجزه اینست

موری تاب آورد زیر سنگینی عالم !

منصوره