از کنارم می گذريد

پرده دیگر بزد ساقی،

     که تاب تماشایم نیست.

گوی پر چرخان بینداخته به میدان،

     که چوگانم نیست.

بازی بس غریبسیت و مرا

     تاب معاف گفتنم نیست.

آه

 تو که شناختی حریف و

     سر پر دنگ و

          چشم نا بینا و

               زبان الکنم را.

پس بچرخان که بچرخم...

     بکوبان که بکوبم...

         بمیران که بمیرم...

            بینداز که افتادم...

منصوره