از کنارم می گذريد

از زمان بگو

این جادوی دیرینه

این طبیب پر ادعا

این معشوقه مستوره صابران...

گاه کمتر از آنی

و دمی

 به جادوی خویش

 زهر به جانت می ریزد

گاه به درازای سالیان و سالیان و سالیان

چون زندان بانی

قطره قطره

 مرهم به زخمت می چکاند

گاه چون رقاصه ای در خود می کشد

مست میکند

هوش می رباید و خیال می آقریند

و بسان بدکاره ای به چشم بر هم زدنی در مستی رهایت می کند

آنگاه که خود را باخته ای.

گاه چون انیسی مهربان

با تو پیر می شود و خرامان خرامان همراهیت می کند.

براستی چیستی تو

معجزه فرشتگانی ؟

یا 

شوکران شیطان؟

منصوره